Persoonlijk

Hoe ik orthorexia overwon 2

Hoe ik orthorexia overwon 2

Ik was zo uitgeput door orthoxeria, dat ik elke dag uren bijsliep om een beetje energiek de dag door te komen. Mijn leven bestond uit een zwart gat waar ik niet uitkwam. Het was een periode van zelfhaat, opstandigheid en verslaving. Hoe hield ik deze periode vol? Dat is voor mij zelfs nog een raadsel. Dit is mijn verhaal: hoe ik orthorexia overwon 2. Lees hier deel 1.

Hoe ik orthorexia overwon 2

Mijn dagbestedingen bestonden inmiddels uit studeren, studeren, studeren, heel veel bewegen en het onderzoeken van gezond eten. Ik las zo veel verschillende meningen over wat ‘goed’ en ‘slecht’ eten was, dat ik niet meer wist wat ik moest geloven. Ik was ontzettend bang. Ik durfde bijna niets meer te eten. Ik had een hele waslijst ontwikkeld met verboden voedsel. Te denken aan patat, taart en doperwten. I know: doperwten! (Best wel vreemd als ik er nu over nadenk). Ook kreeg ik paniekaanvallen als ik iets ‘slechts’ had gegeten en kon er niet goed uitkomen. Ik had angst om aan te komen of te worden vergiftigd door ‘slecht’ voedsel. Tijdens een paniekaanval moest ik iets doen van ‘iets’, maar wilde dat niet en stribbelde tegen. Dat ‘iets’ was zo sterk aanwezig, dat ik het uit mijn lichaam wilde. Ik sloeg mezelf, krijste en huilde hard om ‘iets’ weg te jagen, maar het lukte niet. Ik had altijd pijn op mijn borst, was snel geprikkeld en moe van de angst. En voor de buitenwereld probeerde ik me sterk te houden.

Hoe ik orthorexia overwon 2

Wandelende tak met voelsprietbeentjes

Zo kon het echt niet langer doorgaan vonden mijn ouders en schakelde de hulp in van de huisarts en een diëtist. Ik werd wekelijks gecontroleerd op bloeddruk, gewicht en hartslag en kreeg een vaste lijst van mijn dagelijkse eten. Alles om te zorgen dat ik aankwam. Maar dat deed ik niet, ik viel juist meer af. De opstandige puber vroeg zich af waar iedereen zich mee bemoeide. Ga lekker grasmaaien, dacht ik. Ik wilde geen hulp, omdat ik het zelf kon vond ik. Daarnaast zat ik, via een psycholoog, in een groepje meiden met andere eetstoornissen. Ik weet nog dat één meisje zei dat ik super mooie benen had. Ik zat haar aan te kijken van welke planeet zij vandaan kwam. Ze waren veel te dun! Ik was een wandelende tak met voelsprietbeentjes onder een dikke donkerblauwe winterjas. Ik zag wel dat ik te dun was, toch voelde ik me dik.

De groentespreadhel

Het was inmiddels zomervakantie en ik kreeg te horen dat de huisarts me niet meer kon helpen. Ik werd doorgestuurd naar een kliniek, gespecialiseerd in eetstoornissen. Mijn reactie? Ik moest lachen. Het raakte me niet. Maar ernstig was het zeker! Ik was Lysanne niet meer, maar een ‘risicomeisje’. Bij iedereen rinkelden de alarmbellen keihard en ik dacht alleen maar: I don’t care! Samen met mijn ouders volgde ik een gezinscursus met andere gezinnen die in hetzelfde schuitje zaten. Tijdens de cursus draaide alles om gedachtes en eten (we aten samen). Wat een hel was dat vond ik toentertijd! De enige veilige optie die ik (vond ik) daar kon eten waren de yoghurt en het fruit. Jam, pindakaas met suiker en groentespread met 7000 E-nummers tijdens het ontbijt wilde ik niet. Het was voor mij een ware groentespreadhel. Ik wilde wel eten, maar niet zulke dingen. Als opstandige puber (altijd al geweest, haha) vond ik het verschrikkelijk dat mensen voor me moesten zorgen. Achteraf denk ik: logisch als je een risicomeisje bent. Maat toentertijd dacht ik alleen maar: ga lekker grasmaaien! Ik weet het beter. Ik keerde me steeds meer tegen iedereen en was boos op iedereen. Maar vooral op mezelf. Wat een zooitje had ik er van gemaakt. Maar op een dag ging het knopje om.

Hierna schrijf ik nog één artikel over mijn herstel en hoe het nu gaat. Ik hoop dat dit je ogen opent over eetstoornissen en dat je er van leert.

Liefs,

Lysanne

2 Comments

  1. He wat naar zeg dat je je zo hebt gevoeld. Als ik eerlijk ben lijkt het me niet heel slim om als ‘risicomeisje’ in groepsverband hulp te krijgen. Word je dan niet juist getriggered door andere meiden? Gek trouwens dat je het als puber zo anders ziet dan als je ‘volwassen’ bent. Als puber snap je oprecht niet waarom iedereen zich met jou bemoeit, terwijl het nu niet meer dan logisch is.

    1. Hoi Claire,

      Dit is een nieuwe methode die zeer succesvol was in een ander land. Het doel is om samen met je ouders het probleem op te lossen, maar voor mij werkte het niet omdat ik te oud was (en ik wilde het zelf doen). Ik heb nooit mezelf vergeleken met de andere meisjes en wilde ook niet met hen concurreren. Ik denk dat dit sneller optreedt als je intern wordt opgenomen.

Leave a Reply

Required fields are marked*