Persoonlijk

Hoe ik orthorexia overwon 3

Hoe ik orthorexia overwon

Van een op andere dag wilde ik orthorexia voorgoed gedag zeggen. Ik draaide een knopje om die me deed beseffen dat ik wilde herstellen. De knop draaide ik alleen met veel moeite om. Alsof hij helemaal was vastgeroest en niet wilde meegeven. Mijn ene helft wilde dolgraag weer gezond worden, maar de andere helft had zo zijn twijfels. In dit laatste deel vertel ik hoe ik orthorexia overwon en hoe het nu gaat.

Hoe ik orthorexia overwon 3

Herstellen van een eetstoornis is moeilijk. Ik denk wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Je hebt iets gevonden waar je goed in bent, je houvast geeft en je trots op bent. Dan moet je die zekerheid opeens loslaten. Dat geeft je angst. Alsof je voor de eerste keer zonder zijwieltjes fietst of geen zwembandjes gebruikt tijdens het zwemmen. Dat is eng! Heel eng! Dat loslaten doe je niet heel eventjes, maar je gehele herstelperiode. Dat is niet leuk, wel noodzakelijk. Ik vond het hartstikke eng om orthorexia los te laten. Op gewicht komen duurde vier jaar, omdat ik het zo eng vond. Herstellen duurde twee jaar. Geloof me, het is niet zoiets als een gebroken arm en rust nemen. Nee, je gaat vooruit en dan keihard achteruit. Vooruit, achteruit. Vooruit, achteruit.

Hoe ik orthorexia overwon

Aankomen

Aankomen? Verschrikkelijk! Het is totaal iets anders dan afvallen. Afvallen was iets om trots op te zijn. Aankomen niet! Ik kon er niet tegen dat de cijfers op de weegschaal omhoog gingen. Het liefst smeet ik dat kreng het raam uit. De meisjes die ik kende met een eetstoornis aten onder andere koekjes, chocolade, chips, taart en brood om aan te komen. Ja dag! Dat wilde ik dus niet. Ik wilde gezond eten. Zo geschiedde. Mijn ouders gaven me toestemming om op een gezonde manier aan te komen. Zo at ik veel groente, fruit, noten, notenpasta, linzensoep en zelfgebakken brood. Ook at ik elke ochtend havermoutpap in plaats van twee droge crackers. Ik durfde zelfs chocolade te eten! Ik vond het wel allemaal super eng! Ik moest zo ontzettend vaak huilen. Ik heb stapjes terug moeten doen, maar ging daarna heel goed vooruit. Beetje bij beetje kwam ik aan. Het was voor mij niet leuk, maar echt nodig. Hoe meer ik herstelde (sorry, aankomen is een beetje een stom woord), hoe beter ik met gedachtes kon omgaan. Nu kan ik mijn gewicht beter accepteren dan eerst. Waarom zou je je ook druk maken om een stomme weegschaal? Elk apparaat geeft een ander cijfer aan!

Hoe ik orthorexia overwon

Hoe gaat het nu?

Het is nu zo’n zes jaar geleden dat orthorexia begon. Op dit moment gaat het goed met me! Ik ben gelukkiger dan ooit. Ik heb een blog waar ik trots op ben, kan leuke vintage spulletjes kopen, heb een super lieve vriend, leuke vriendinnen en een gezin die altijd achter me staat. Ik kan lachen als het mooi weer buiten is en ik word intens gelukkig van springende mini geitjes. Ik merk echter dat orthorexia gevolgen heeft achtergelaten. Zo ben ik sneller moe en moet ik echt goed uitrusten om genoeg energie te hebben. Als ik een stressvolle week heb, is het lastig met mijn gedachtes om te gaan. Gelukkig herken ik het nu beter dan eerst. Dan zeg ik tegen mezelf dat er niets aan de hand is en dat het tijd is om he-le-maal niets te doen. Op lange termijn weet ik niet wat de gevolgen zijn. Daar ga ik me nu ook niet druk om maken. Ik heb namelijk wat jaartjes in te halen!

Ik wil met mijn reeks verhalen jou bewust laten worden welk impact orthorexia op iemand heeft. Gezonde voeding en fitgirls zijn leuk hoor. Ik sta zelfs achter gezonde voeding (en chocolade). Maar ik zou nooit een fitgirl kunnen worden. Er zijn zo veel andere leuke dingen te doen dan 24/7 met sporten en voeding bezig te zijn! Notitie: ik kraak fit girls niet af. Daarnaast wil ik benadrukken dat je omgeving altijd wil helpen als je een eetstoornis hebt. Ook al is het je baas of buurvrouw. Je staat er niet alleen voor! Het is juíst heel dapper als je er voor open staat om te herstellen. Daar wordt je alleen maar sterker en sterker van. Geloof me!

Hoe ik orthorexia overwon? Door hulp, tijd en zelfacceptatie!

Liefs,

Lysanne

Lees ook deel 1 & 2 over hoe ik orthorexia overwon.

6 Comments

  1. Heftig! En wat doe je het goed zeg. Het zal altijd wel moeilijk blijven, maar gewoon kleine stapjes blijven zetten. Fijn dat het op dit moment goed met je gaat. Heel veel sterkte en moed gewenst :)

    1. Dankjewel voor je reactie Sabine! Soms wil je zó graag vooruit en een grote stap zetten en dan val je weer terug. Het is lastig om mee om te gaan, maar als ik het in kleinere stappen doe kom ik er ook ;)

  2. Ik kan niets anders zeggen dan dat ik het ZO zo zó knap van je vind! Die strijd, die ben je maar mooi aangegaan. Als ik dit soort verhalen lees van anderen word ik er altijd stil van. Zo ook nu… Ik weet gewoon niet meer te zeggen dan dat ik het ontzettend sterk en knap van je vind. Heb er echt bewondering voor!!

    1. Naw! Dankjewel Sandra. Dat is super lief van je! :)

  3. Wat knap van je dat je hersteld bent. Ik had er nog nooit van gehoord. Ik heb al je drie delen gelezen. En heb enorme bewondering voor je!

    1. Bedankt Natasja! En juist daarom schrijf ik over orthorexia. Ik kreeg dezelfde behandeling als meisjes (en jongens) met anorexia. Ik merkte dat er veel verschil in zat. Het probleem was niet dat ik niet wilde eten, maar dat ik extreem gezond wilde eten. Ik was zo bang voor eten geworden dat ik niet meer wist wat ik moest doen. Daar zit dus het gat. Ik denk dat orthorexia bekender moet worden, zodat hulpverleners meisjes en jongens met orthorexia op de juiste manier kunnen helpen. Natuurlijk doen ze wat ze kunnen, maar het zo nóg beter kunnen!

Leave a Reply

Required fields are marked*